Siedlecka młodzież znów zwraca się do dorosłych. List uczniów ZSP nr 1 w Siedlcach, czyli tzw. „Elektryka”

V list siedleckiej młodzieży w 2026 roku – uczniowie „Elektryka” do dorosłych

Podczas debaty w magistracie Zespół Szkół Ponadpodstawowych nr 1 im. Stanisława Staszica w Siedlcach reprezentowali: Paulina Tarka, Olaf Sawera, Dominika Strzalińska, Paweł Osik i Bohdan Shultz. Opiekunem młodzieży była Edyta Starostka.

Drodzy Dorośli,

Piszemy do Was, by spróbować zbudować most międzypokoleniowy. Piszemy, bo czujemy, że między naszym głosem a Waszym zdaniem często rozpościera się przepaść, którą coraz trudniej nam pokonać. Nie chcemy stawiać barykad – chcemy budować mosty.

Za rzadko czujemy, że nasz głos jest traktowany na równi z Waszym zdaniem.

My młodzi bardzo potrzebujemy, żebyście stali się słuchaczami. Między Waszym doświadczeniem a naszym głosem jest przestrzeń, w której możemy się spotkać jako partnerzy. Nie musicie się z nami zawsze zgadzać, ale prosimy – spróbujcie zrozumieć nasze argumenty, zanim je ocenicie.

My doceniamy Waszą wiedzę i chęć ochrony nas przed błędami. Jednak świat, w którym przyjdzie nam żyć, wymaga nowych rozwiązań. Jesteśmy ambitni, charyzmatyczni i pełni energii, by zmieniać rzeczywistość. Mamy prawo do własnego światopoglądu, który kształtuje się w zderzeniu z nową rzeczywistością. Nie bójcie się naszych nowych pomysłów, nawet jeśli wydają się Wam ryzykowne.

Często czujemy, że nasze zdanie jest uciszane argumentem wieku. „Zrozumiesz, jak dorośniesz” to zdanie, które zamyka drzwi do dialogu. Chcielibyśmy, abyście spróbowali spojrzeć na świat naszymi oczami – nie po to, by się z nami we wszystkim zgadzać, ale by zrozumieć nasze lęki, pasje i priorytety. My z kolei obiecujemy starać się dostrzec mądrość w Waszych radach, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydają nam się one przestarzałe.

Wysłuchajcie nas, zanim ocenicie. Wiemy, że świat zmienia się szybciej, niż ktokolwiek mógł przewidzieć. To, co działało kiedyś, dziś nie zawsze wystarcza. Pozwólcie nam czasem iść własną drogą, nawet jeśli zdarzy nam się na niej potknąć. Świadomość, że mamy w Was bezpieczną przystań, a nie surowych sędziów, daje nam największą siłę do działania.

Chcemy, abyście traktowali nas jako partnerów w rozmowie, a nie jako osoby, którym trzeba tylko wydawać polecenia. Wy macie doświadczenie i bagaż przeżyć, który nas buduje i chroni. My mamy świeże spojrzenie i odwagę, by kwestionować to, co dla Was stało się oczywiste. To, co Wy nazywacie buntem, dla nas jest często poszukiwaniem własnej tożsamości. To, co Wy postrzegacie jako brak pokory, dla nas jest walką o świat, w którym chcemy żyć

Zacznijmy ze sobą rozmawiać, a nie tylko do siebie mówić. Słuchajmy się nawzajem z ciekawością, a nie z gotową tezą w głowie. Wtedy przestrzeń „między nami” przestanie być barierą, a stanie się miejscem spotkania.

Między naszym głosem a Waszym zdaniem jest przestrzeń na dialog. Zapraszamy Was do rozmowy, która opiera się na szacunku i empatii. Chcemy, abyście byli naszymi przewodnikami, a nie sędziami.

Z poważaniem

Młode Pokolenie